Heej,

In mijn vorige intro was ik nog een stukje minder ver als dat ik nu ben, dus ik vond het tijd om weer wat nieuws te schrijven, omdat het (lang) niet meer zo slecht gaat als toen..
Niet dat ik weer heel actief op mijn logje zal zijn, maar ik wil ook niet de verkeerde indruk aan andere geven;)(als er uberhaupt nog iemand is die hier eens komt whaha).

Ik ben nog steeds 18..en ik wel nog steeds een eetstoornis. Maar het gaat wel een stuk beter. Qua eten gaat het ook best oke. Ik durf weer een hoop dingen te eten, maar nog niet alles omdat er toch nog wel wat gestoorde gedachtens bij zitten. Ik durf bijv. geen chips te eten, maar wel zo heel af en toe een stukje taart..waarom? I don’t know, wat dat betrefd is taart niet echt gezonder, maar mag ik dat van mezelf zo af en toe bij een gelegenheid.. Misschien is chips nog ‘verboden’ omdat je daar sneller in door kan slaan, wat bij mij ook regelmatig is gebeurd en uitgelopen is in uitbuien toendertijd..Misschien daarom? Zo zijn er nog wel een aantal dingen te noemen, zoals dat ik nog steeds wel dingen afweeg, ik nog met bepaalde dingen lichtelijk krampachtig vasthou aan hoeveelheden en nog soms op een eetgestoorde manier mijn eten eet (kleine stukjes/na zoveel happen een slok thee/water enz.) maar ook dat gaat stukje bij stukje beter..

Verder gaat het qua gewicht ook wel oke. Er staat weer een 4 vooraan en ondanks dat ik ontzettend bang was voor dat getal..viel het enorm mee toen ik voor het eerst dat getalletje zag staan..Mijn eerste gedachte was bijna een soort van opluchting.. Dat ik nu niet meer zo heel veel meer hoefde en iig over de helft was (mag ik hopen)..
Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik me niet echt lekker in mijn lichaam voel..dat ik vooral mijn buik en mijn bovenbenen veel te dik vindt, maar met het getalletje heb ik niet meer zo veel moeite.. Ja, dat mijn broeken strakker zitten en ik niet meer bij alle broeken hem zo omhoog kan doen zonder de knoop open te doen is ook wel even wennen, zo en zo omdat het ook wel makkelijk was haha.

Nee, weer helemaal zo ‘nieuw als oud’ ben ik nog niet..Maar ik ben wel al weer aardig opgepoets, met nog maar een paar vieze plekjes, die wat moeilijk eraf gaan. Maar ookal zullen die er nooit afgepoets kunnen worden en zullen ze dus altijd blijven, toch zullen ze ooit wat weggewerkt kunnen worden:).

liefs.x

Ik kreeg zo het idee dat het wel weer eens tijd was voor een updateje;)
De rede dat ik eigenlijk zoxb4n tijdje niets heb geschreven (en ik geef toe, eigenlijk was de pauze langer dan ik eerst in de planning had), was omdat ik er eigenlijk gewoon weinig behoefte aan had.
Sinds ik naar school ga en werk en na die rare kronkel dat ik terug wilde naar dat bepaalde gewicht is het eigenlijk gewoon best goed gegaan. Natuurlijk heb ik nog zo mijn kronkels en zeker als ik moe ben of als er even veel spanning/stress in de lucht hangt kan ik mezelf nog wel eens even terug willen trekken in mijn xb4veiligexb4 wereldje, maar lang niet meer zo erg en lang niet zo meer zo lang als eerst.
Het lijkt wel alsof de knop gewoon nu helemaal om is. Oke, de angst om verder te gaan en echt aan te komen en dus weer richting het gewicht te gaan waar ik mezelf te dik vond, is er nog steeds en de angst om het vertrouwde los te laten, waardoor het misschien niet heel snel gaat. Maaar ik wil wel verder. Ik heb zelfs soms dat ik gewoon echt vind dat er zeker nog wat bij kan, omdat ik mezelf te dun vind en ik gewoon wat xb4vollerxb4 wil worden.  En niet meer zoals een tijd geleden dat ik mezelf eigenlijk wel goed vond zo of misschien zelfs te dik (oke af en toe twijfel ik nog wel of het niet zo is, maar zeker weten/ervan overtuigd zijn dat het zo is, is er niet meer bij).  Ook durf ik steeds meer xb4verbodenxb4 dingen te eten. En nee, ik durf nog niet alles te nemen, maar ik probeer wel steeds meer dingen en nee, ik eet nog niet zorgeloos, maar ik gun mezelf wel wat lekkers als ik daar trek in heb. Ook het bewegen gaat een stuk beter, of teminste, de drang om (veel) te bewegen is een stuk minder. Een paar dagen helemaal niets doen kan ik ook nog niet, maar ik kan het goed accepteren als ik een dagje niet op mijn fiets zit (in de kou) en soms vind ik het zelfs even lekker, even lekker lui doen. Ook stem ik mijn eten lang niet meer zo veel af op de hoeveelheid die ik beweeg. Het komt wel voor dat als ik minder beweeg ik wat minder eet, maar dat is ook vooral omdat ik dan minder trek heb. Als me bijv. iets aan wordt geboden of als ik er gewoon echt trek in heb, kan ik nu wel iets nemen wat ik normaal alleen zou nemen als ik echt veel bewogen had die dag. In de afgelopen tijd zijn vooral mijn gedachtens dus veranderd, of eigenlijk verbeterd mag ik wel zeggen. Ik maak me veel minder zorgen om alles en durf weer uitdagingen aan te gaan. En ik weet zeker dat mijn opleiding me daarmee heeft geholpen. Ik heb er zoxb4n plezier in, ookal is het echt heel erg moeilijk. Het is niet een kwestie van moou kunnen tekenen of mooie dingen kunnen maken. Nja, natuurlijk ook wel, maar het gaat er ook vooral om hoe het eindresultaat er is gekomen. Hoeveel heb ik geexperimenteerd, hoeveel heb ik onderzocht qua materiaal en vorm hoe verder ben ik gewoon gegaan en hoeveel lef heb ik er  in doorgezet. En dat is nog wel wennen voor mij.. Ik ben nog steeds wel een perfectionist en daarom te voorzichtig. Als ik iets heb gemaakt, durf ik, als ik het al wel goed vind, niet goed nog een stap verder te gaan uit angst dat het dus uiteindelijk tegen valt.
Afgelopen zaterdag had ik mijn beoordeling van het hele halve jaar, en ik heb een voldoende! ik ben zo blij, en krijg er ook zeker wel meer zelfvertrouwen door, omdat ze toch echt wel streng ook waren. Van sommige mensen die ik beter vond, hadden ze meer kritiek of minder vertrouwen in en kregen een lagere beoordeling. Het fijnste om te horen was toch wel dat mijn werk xb4prikkeldexb4 maar dat ze alleen het gevoel hadden dat ik door iets tegen gehouden werd (angst, te voorzichtig), maar ze hadden wel het gevoel dat als ik die angst opzij schoof, en ik meer lef toonde, en keuzes maakte ik het zeker ver zou kunnen schoppen! Ze had ook heel veel bewondering dat ik in die al zoveel vooruit was gegaan, zeker ook omdat ze me nog zo jong vind. Ik wil hier echt mee verder, ik voel me echt thuis op die school en ik wil mijn droom waarmaken.

Dit is dus gewoon de reden dat ik een lange tijd niets heb geschreven, oke ik had het ook te druk haha, want af en toe lig ik behoorlijk van pampes op bed omdat het naar school gaan, de projecten maken en werken best pittig is, maar ik vind het leuk, waardoor ik de kracht toch heb om door te gaan.
Ik heb er ook over zitten twijfelen of ik mijn logje moest verwijderen, maar dat doe ik toch nog maar niet. Dan is het toch zo definitief dat het weg is, als ik misschien toch de behoefte heb om weer even van me af te schrijven kan dat niet, ik wil de deur op een kiertje houden zodat de kamer niet meteen pikke donker is, en eigenlijk ook een belangrijke periode van mijn leven, omdat hier toch veel mijn gevoelens en gedachtens staan, waardoor ik mezelf beter heb leren kennen.. En die wil ik toch niet zomaar weg gooien. Ik zal niet veel meer schrijven..en vast nog wel een keertje iets schrijven, maar wanner en hoeveel..Ik heb geen idee..Ik weet alleen dat ik me goed voel en ik opweg ben om (weer) gelukkig te worden.

Liefs.x

Al een tijdje zit ik met het idee te ‘spelen’ en zit ik erover te twijfelen. Al meer dan een jaar post ik hier zeker elke week wel een berichtje.. Soms wel elke dag en soms wel meer op een dag. Al meer dan een jaar deel ik mijn verhaal met de mensen die het ‘interessant’ vinden om mijn verhalen te lezen of die er per ongelijk komen. Mijn eetstoornis heeft in vele berichten een belangrijke rol gespeeld. Er ging bijna geen berichtje voorbij waarin het niet aan de orde kwam, kortweg omdat het me nog altijd zowat dag en nacht bezig houdt, er gaat gewoon nog steeds geen dag voorbij dat ik geheel zorgeloos de dag door kom qua eten, geen dag dat ik er op de een of andere manier niet aan denk of niet mee bezig ben.
Het heeft me altijd erg geholpen om mijn verhaal ergens kwijt te kunnen. Mijn ei even kwijt te kunnen en soms ook reacties te krijgen van lieve mensen die hetzelfde door maken of door hebben gemaakt. Ik heb aan deze weblog ook een paar hele speciale banden overgehouden, en daar ben ik tot op de dag van vandaag heel erg dankbaar voor. Maar ondanks dat het me veel goeds heeft gedaan, om hier regelmatig mijn zegje te doen, komt de gedachten om er nu een punt achter te zetten steeds vaker in mijn hoofd op. Nog zo’n anderhalve week en dan begint het ‘drukke’ leven weer. Doordeweeks werken, en zaterdag naar school. Weer bezig zijn met andere dingen, vroeg mijn bed uit, huiswerk enz. Kortom mijn vakantie is voorbij, en ik heb weer minder tijd om steeds achter de computer (nja, sinds kort dan achter de laptop:D) te zitten, voor vrijetijds dingen..Uiteindelijk heb ik kunnen besluiten wat ik ga doen. Helemaal stoppen doe ik niet, tenminste, nog niet. Ondanks dat mijn vakantie bijna voorbij is, ga ik gewoon even hier vandaan, ‘op vakantie’. Misschien plaats ik af en toe nog een berichtje met hoe het gaat of iets dergelijks, en ook zal ik vast nog wel eens wat crea’s neerzetten, omdat ik benieuwd ben wat andere ervan vinden en ik het ook wel fijn vind op (opbouwende) kritiek enz. te krijgen.
Voorlopig dus geen berichtjes meer van mijn kant, zoals hier meer dan een jaar te lezen was. Nop, Ik ben hier eventjes weg, even op vakantie:).

Iedereen die altijd mijn logje heeft gelezen, en me altijd lieve reacties hebben toegeschreven, heel erg bedankt voor alle steun:).

Liefs.x R.

Gister was het zover; toen ging ik samen met mijn moeder op stap opzoek naar een laptop.  Al lange tijd wil ik een eigen laptop, iets voor mezelf, echt helemaal voor mezelf, waarin alleen mijn dingetjes zitten. Iets waarop ik trots kan zijn en gewoon veel aan heb. Omdat ik ook vooral met grafisch vormgeven bezig ben, en ik waarschijnlijk ook die kant op wil, moest mijn laptop daar ook wel gewoon geschikt voor zijn. Natuurlijk zou dat ook in de prijs verschillen in vergelijking met een doorsnee laptop, maar dan had ik dus wel gewoon iets waar ik echt iets aan heb, en niet iets heb om het gewoon te hebben.
Na een beetje rondgezocht, rondgekeken en rondgevraagd te hebben, kon ik al redelijk snel mijn keuze maken. Aan de ene kant was het ook wel een beetje lastig, omdat ze in de verschillende zaken verschillende dingen zeiden over wat beter en wat minder was..
Uiteindelijk toch maar gekozen voor een Toshiba, omdat ie overal wel als goed werd aangekaard, hij kwalitatief gewoon goed was enz.
Gisteravond had ik veel al geinstaleerd, maar de internetverbinding deed het gisteravond nog niet. Beetje balen, omdat ie wel de router kopn vinden, maar ik geen idee had welke code ik moest voeren. Vanochtend ook nog een tijdje geklungelt, maar het lukte nog steeds niet, dus toen maar even zo’n helpdesk gebeld, waarvan de router is enz. en toen lukte het uiteindelijk wel^^. Nu kan ik gelukkig weer wat meer, want voor dingen heb je gewoon internet nodig. Eigenlijk best maf, hoe vervelend het is als je gewoon echt geen internet hebt. Het is niet zo dat ik er niet zonder kan ofzo, en ik kan ook gerust een paar dagen niet achter de computer zitten, maar als je het nodig hebt, is het toch echt wel lastig als je het dus niet hebt.
Maar goed. Nu ben ik vooral bezig om allerlei dingetjes en programma’s er op te zetten die ik ook op de gewone computer erop had staan. Ja, ik ben er ontzettend blij mee, ook al doet het wel een beetje pijn in mijn portomonnee haha. Alleen het toetsenbord is nog even wennen haha, .

Liefs.x

Aangezien ik waarschijnlijk weer een ideetje heb voor een volgende jurk om te maken, en ik dus aardig wat afbeeldingen voorbij zag gaan, had ik ‘opeens’ weer eens zin om iets na te tekenen. En wat leek een beter idee dan degene te tekenen, waarvan je constant plaatjes van voorbij had zien gaan. Zij is niet helemaal gelukt zoals ik wilde, maar het kan er mee door:). (en de kleuren zijn iets anders door de scanner)

Ik weet even geen toepasselijke titel..en heb even ook niet zoveel zin om er goed over na te denken..

Om eerlijk te zijn voel ik me behoorlijk kapot, vandaag weer van half 8 tot half 5 gewerkt, wat betekend 8 uur op mijn benen staan. Zo en zo had ik het al een beetje gehad na een hele week, mja, mijn tante had te weinig mensen en het was behoorlijk druk, dus dan maar gewoon doorgaan:).

Wat dat betreft voel ik alle en allerlei emoties door elkaar. Gelukkig, verdrietig, bang, vrolijk, woedend, opgewekt, uitgeput maar ook gevoelloos. Ik weet niet wat ik moet voelen of wat ik moet denken. Als ik om me heen kijk, denk ik, ik hoor gelukkig te zijn, ik werk, heb geld, heb lieve beesies en mensen om me heen, heb de vrijheid, kan dingen doen die ik leuk vind en doe dat dan ook. Naar de buitenwereld probeer ik ook gewoon vrolijk en leuk te doen, maar als ik dan even alleen ben, even zonder alles en iedereen, voel ik me somber, ongelukkig en verslagen.. En dat heeft maar met een ding te maken.. ‘mijn probleempje’. Ze heeft weer een groot deel van haar macht terug, en zij is sterker dan mij. Al lange tijd is het niet zo lang minder gegaan. Het is niet dat ik dramatisch minder, maar wel blijvend wat minderen. Op sommige dagen eet zelfs weer wat minder dan wat ik ongeveer een jaar geleden at als lijstje. Het schaaltje vla ‘s ochtends schiet er eigenlijk al vrijwel de hele week bij in, regelmatig wordt mijn derde boterham vervangen door een beschuitje, grotere tussendoortjes van 150 kcal. komen eigenlijk ook niet meer naar binnen, zonder ergens anders mee te compenseren. Het avondeten is al een paar weken niet meer wat het geweest is, en soms zelfs de helft van eerst, op de groente na, want dat mag ik wel gewoon ‘volop’ blijven eten, en het glas melk staat meer niet op mijn lijstje dan dat ie wel terug te vinden is. Al weken eet ik qua beleg alleen ham/kipfilet/jam/appelstroop of smeerkaas en een heel enkel keertje een klein beetje leverworst.. Maar misschien al maanden, maar zeker al weken heb ik geen hagelslag meer op, zelfs geen gekleurde hagelslag, of honing..De laatste tijd lijkt het er wel een beetje op dat mijn moeder meer in de gaten krijgt. Een tijd geleden was er op 3 (volgens mij) een stukje over mensen met anorexia, van o.a. een vrouw die er dan een documentaire van had gemaakt (bla bla bla over vel ofzo?).. Toen een van die meisjes vertelde over het twijfelen over broodbelege, vruchtenhagel of het veilige jam, begon mijn moeder er ook over dat ze mij alleen nog maar jam of appelstroop zag eten, en nooit meer eens een keer hagelslag ofzo..Gister hadden we ook bami pangang(?) gehaald met nasi gewoon, en ik had vooral veel groente op mijn bord gedaan en 2 a 3 eetlepels nasi..Toen mijn moeder mijn bord zag kreeg ik wel comentaar dat het eigenlijk wel weinig was..Het probleem is gewoon dat ik niet meer goed mijn best durf te doen…Ik durf niet meer mijn hele lijstje te eten zoals ik een paar weken geleden deed..Ik durf niet meer aan te komen, ik ben zo bang voor het begin getal 4 in plaats van 3 in mijn gewicht..ik wil dat gewoon niet:(.. Ik wil niet van dit gewicht af, en sterker nog, liever wil ik er nog ongeveer een halve kilo af:$.. Zucht.. om me heen lijken alle ingredixebnten om gelukkig te zijn, zoveel zijn er binnen handbereik..maar er is xe9xe9n ding wat me er vandaan houdt, xe9xe9n ding dat me gevangen houd in haar stevige handen met ijzere kettingen om me heen gewikkeld; mijn tweede ikje..En ik durf me niet te verroeren, niet te verzetten, eigenlijk alleen maar toegeven..steeds meer toegeven..

Ik kon het natuurlijk niet laten, om ook foto’s te maken=).

(vis, mijn vriendin had de ketting gekocht, maar ik heb wel een plaatje kunnen vinden waar die aardig op lijkt, bovenste, ronlopende ketting;)).

Soms zijn er van die dagen dat je even niet hoeft na te denken hoe je bent, hoe je doet of hoe je eruit ziet. Op sommige dagen kun je zijn zoals je bent, zoals je wilt zijn of gewoon totaal iemand anders. En steeds meer begin ik van die dagen te houden, en heb ik het eigenlijk de hele dag naar mijn zin. Zo’n dag, was ook zondag. Castlefest 2009, met een goede vriendin, een half uurtje rijden van onze woonplaats. Ik keek er al enorm naar uit, ik ben blij dat ik er geweest ben en vind het ontzettend jammer dat het nu al weer voorbij is.
Ik was van te voren al bezig met het maken van een jurkje, en van een tas. Een tijdje heb ik gedacht dat ik het jurkje voor niets had gemaakt, maar uiteindelijk heb ik een oplossing voor het wat mindere weer gevonden. Ik had gewoon een zwart shirtje met lange mouwen eronder gedaan, en een zwart lang vest, die er op zich ook wel bij paste, met een blauwe strik aan de achterkant (die ik ook even snel in elkaar geflanst had haha). Alleen mijn benen waren af en toe wat frisjes, met mijn panty, maar gelukkig was het droog en ging later lekker de zon schijnen:).
Uiteindelijk hebben we overal wel zo’n 5 keer gelopen als het niet meer was, maar het was ook gewoon ontzettend druk, waardoor je steeds weer later terug moest komen om bij een tentje te kijken, omdat het eerder te druk was. En af en toe zaten we te twijfelen of we iets wel of niet zouden kopen. Uiteindelijk heb ik de hanger van Arwen gekocht (oke, niet echt zilveren, maar alsnog wilde ik die heel graag, was ie niet aan de dure kant, en was dit wel degene die exact op de echte zilvere van zo’n 100 nog wat euro leek, met een bijpassende zilvere ketting. Ook nog een klein poezenbeeldje en voor mijn moeder nog een edelsteentje gekocht die bij haar sterrenbeeld past, omdat ze dat graag wilde hebben. Mijn vriendin, die uiteindelijk niet ‘verkleed’ was (ja loop ik daar in mijn pakkie:P), had 3 hele leuke armbandjes gekocht en een super mooie oud- Egyptische ketting (vanaf dat we klein zijn hebben we ook al een zwak voor oud-egypte. Verder heb ik gewoon mijn ogen uitgekeken, Overal leuke kraampjes met kleding, hebbedingetjes, sieraden,tassen, noem het maar op. En ook al die mensen die wxe9l verkleed waren. Sommige hadden echt van die supergave kostuums/kleren aan, echt om jaloers op te worden (ik dan(A)). En het lag gewoon ook op een mooie lokatie. Een beetje bosachtig enz, kasteel midden op het terrein, dus heel toepasselijk allemaal (het was tegenover het keukenhof) .
Ja, ik heb me echt vermaakt, het eten ging redelijk, ookal kan ik niet zeggen dat ik die dag echt geweldig veel heb gegeten. (mede wat ook kwam, omdat mijn beste vriendje was blijven slapen, omdat we naar trekkertrek waren geweest, wat ook heel leuk was, ‘s avonds ook vooral veel bekende gezien, lisa en rachel hebben daar ook opgetreden haha, en ook gewoon super leuk^^. Maar bij hem durf ik toch niet heel goed te eten, ook omdat ik bang ben dat ik meer dan hem eet of (veel) langer dan hem bezig ben (hij eet altijd snel, vandaar), dus neem ik vaak wat minder:$).
En verder, tja ik heb het gewoon heel erg naar mijn zin gehad, ik kan niet wachten tot de volgende keer.

Dit is de bedoeling dat ik aan ga trekken, zondag naar Castlefest (als het weer een beetje meewerkt), met een redelijk bijpassende tas. (het ziet er misschien een beetje slonzig uit zo, omdat het allemaal ligt, dus een beetje hoperig), maar op de schoenen na allemaal zelf gemaakt , en voor de eerste keer m et de naaimachine:P)

Alle wegen leiden naar Rome, maar welke moet ik kiezen, welke is het makkelijkst, welke is het snelst, welke is het mooist en welke is geen valkuil. En het belangrijkste, waar ligt uiteindelijk ‘mijn Rome’?
Want nog steeds weet ik nog niet goed welke kant ik op wil, en ik blijf maar stil staan op dat kruispunt waar talloze wegen elkaar kruisen en me ergens heen zouden kunnen brengen naar een plek die me angst aan jaagt. Maar misschien kan een weg me ook naar een hele mooie plek leiden, ben ik weer gelukkig en ben ik blij dat ik dat pad heb gekozen. Maar hoe weet ik welk pad dat is?
Ik durf geen stappen meer te zetten en lijk alleen maar rondjes te draaien op dezelfde plek. Er hangen bordjes die de richting aanwijzen naar Rome, alle wegen leiden naar Rome, maar wie zegt dat ik niet in een drassig moerras terrecht kom, en daarin verdrink en uiteindelijk Rome nooit zal halen?
Nee, echt veel beter gaat het nog steeds niet. En om eerlijk te zijn worden de tegenstrijdige gedachtens steeds sterker. Eerst bleef het dichter bij even blijven staan, even stabiel, maar het verschil tussen links en rechts, tussen omhoog en omlaag wordt steeds tegenovergestelder en allebei steeds sterker. Het is niet meer, ik doe rustig aan, maar het ene moment ik ga ervoor en het andere moment ik ga een stukje terug. Maar wat moet ik nou?
Van al die twijfels wordt ik ook behoorlijk moe..Zowel geestelijk, maar lichamelijk begin ik het ook te merken. Ook al kan dat laatste ook wel door het werken komen. Gister tot half 5 moeten werken, omdat er 5 mensen bij ons niet waren op komen dagen, dus dat betekend 8 uur op mijn beentjes staan. Nu gelukkig even weekend, maar tot rust kom ik niet. Morgen trekkertrek! (grote familiedag), waar ik zowel overdag als ‘savonds heen ga (met mijn beste vriendje) dus vroeg in mijn bed lig ik niet. Ookal wordt het niet te laat, want hij blijft slapen, en moet de volgende dag om 10 uur op het station staan, omdat hij naar dancetour in almere gaat. En ik wordt om 11 uur opgehaald door mijn goede vriendinnetje en der mama en worden we naar Castlefest gebracht! jeee! echt zo’n zin in. Alleen vrees ik een beetje voor het weer..Maarja, als af en toe een bui is, valt wel mee, dus hopen dat het mee valt. Ik hoop alleen niet dat het te koud is voor mijn kleding die ik in gedachten had om aan te doen.. Maargoed, Ik heb nu ook bijna een bijpassende tas af:). En naar aanleiding van de bezigheid van de laatste tijd, en het feit dat mijn mama der naaimachine het niet zo goed doet, heb ik gister zelf een naamachine gekocht. Normaal 279, en nu 119 euro, dus opzich best een mooi koopje lijkt me zo:). Al begin ik nu al weer te twijfelen of ik het wel had moeten doen. Ik ben er wel blij mee, en zal er zeker veel mee bezig zijn, maar ik vind altijd moeilijk om zulk soort grote bedragen uit te geven.. ik vind dat ik het niet waard ben om zoiets te mogen kopen zegmaar.
Maar ik moet weer even stoppen, want ik moet zo even met mijn moeder mee.
Liefs.x